Οι νάνοι του θανάτου - Τζόναθαν Κόου

Οι νάνοι του θανάτου - Τζόναθαν Κόου

[...]

   Ο Μάρτιν ήταν υπάλληλος ασφαλιστικής εταιρείας στη διάρκεια της μέρας και ήρωας της κιθάρας τη νύχτα. Κέρδιζε περίπου τα τετραπλάσια από εμάς, τους υπόλοιπους τρεις (χωρίς αυτό να σημαίνει τρελά λεφτά), και ό,τι μπορούσε να εξοικονομήσει από το εισόδημα του, το ξόδευε σε μουσικό εξοπλισμό. Είχε μια χειροποίητη κιθάρα, στην οποία άλλαζε χορδές πριν από κάθε πρόβα. Μερικές φορές άλλαζε χορδές κι ανάμεσα στα κομμάτια. Ο ενισχυτής του, που ήταν ψηλότερος από τον ίδιο, στοίχιζε περισσότερα από τον εξοπλισμό όλων των υπολοίπων μαζί. Ο ενισχυτής αυτός είχε μία εξωπραγματική κονσόλα, που έλαμπε όλο χρωματιστά φωτάκια και ψηφιακές ενδείξεις: χωρίς διδακτορικό στην τεχνολογία των ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν ήξερες ούτε πού να βάλεις το βύσμα σου. Τον αφήναμε μονίμως στο δωμάτιο της φύλαξης, επειδή ακόμη και οι τέσσερις μαζί δεν θα μπορούσαμε να τον κουβαλήσουμε. Το Δημοτικό Συμβούλο του Λάμπεθ θα μπορούσε να στεγάσει μισή ντουζίνα πάμφτωχες οικογένειες σ' αυτόν. Κι όλα αυτά θα ήταν μια χαρά, αν ο Μάρτιν ήταν και καλός κιθαρίστας. Η αλήθεια είναι ότι ήξερες μόνο πέντε ακόρντα και δεν είχε καταφέρει ποτέ στη ζωή του να αυτοσχεδιάσει έστω ένα σόλο. Ό,τι του έλειπε σε μουσικό ταλέντο, το αναπλήρωνε σε τεχνικό περφεξιονισμό. Σε μια συναυλία που κάναμε, χρειάστηκε τριάντα επτά λεπτά για να κουρδίσει. Αισθανόμασταν μονίμως όλοι στην κόψη του ξυραφιού, διότι αρκούσε ένα τόσο δα, αδιόρατο ελάττωμα στον ήχο που βγάζαμε, για να ξεσπάσει μια από τις κρίσεις του. Μια φορά, που παίζαμε σε μια παμπ στο Λέιτονστόουν, και υπήρξαν κάποια προβλήματα με μικροφωνισμούς, κατέβηκε σαν τρελός από τη σκηνή και τον βρήκαμε αργότερα κλειδωμένο στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του. Είχε κοντοκουρεμένα μαλλιά, μια έκφραση όλο ένταση και φορούσε πάντοτε γραβάτα. Ποτέ δεν τον είδα χωρίς γραβάτα.

[...]

Απόσπασμα από 'Οι νάνοι του θανάτου' - Τζόναθαν Κόου