'Το υπόγειο' - Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

'Το υπόγειο' - Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Όταν τελείωσε η κρίση της κραιπάλης μου, ένιωσα μια φριχτή αηδία. Μ' έπιανε η μεταμέλεια, την έδιωχνα. Σιγά σιγά όμως, άρχισα να συνηθίζω, συνήθιζα σ' όλα, ή καλύτερα, υπέκυπτα και τα υπέφερα όλα: κατέφευγα δηλαδή σε ό,τι είναι "Ωραίο και Υψηλό", στα όνειρα μου, εννοείται. Ονειροπολούσα τρομερά˙ ονειροπολούσα τρεις μήνες αδιάκοπα, τρυπωμένος στη γωνιά μου, και πιστέψτε με παρακαλώ, τις στιγμές αυτές δεν έμοιαζα καθόλου με τον κύριο που έτρεμε όταν έβαζε στο γιακά του παλτού του τη γερμανική γούνα. Γινόμουν ξαφνικά ήρωας.
[...]

Με αγνόησαν όλοι, κι έμεινα εκεί τσακισμένος κι εκμηδενισμένος.
"Ύψιστε, είναι συντροφιά αυτή για μένα;" Σκέφτηκα. " Τι βλάκας που φάνηκα μπροστά τους! Κι όμως, επέτρεψα στον Φερφίτσκιν να πάρει πολύ θάρρος. Αυτοί οι ηλίθιοι φαντάζονται, πως μου κάνουν την τιμή επιτρέποντας μου να καθίσω στο τραπέζι τους, και δεν καταλαβαίνουν ότι εγώ τους κάνω την τιμή!-"Αδυνάτισα! Το κοστούμι μου!" - Ω! καταραμένο παντελόνι! Πριν απο λίγο μάλιστα, ο Ζβερκόφ είχε παρατηρήσει τον κίτρινο λεκέ στο γόνατο...Προς τι να μένω εδώ; Πρέπει αμέσως, την ίδια στιγμή, να σηκωθώ απ' το τραπέζι, να πάρω το καπέλο μου και να φύγω χωρίς να πω τίποτα...Από περιφρόνηση! Και αύριο να μονομαχήσω αν θέλουν. Τα κτήνη! Δε θα λυπηθώ τα εφτά μου ρούβλια. Φευγω αμέσως!"
Εννοείται ότι έμεινα.

Απόσπασμα(τα) από το 'Το Υπόγειο' - Φιοντόρ Ντοστογίεφσκι.