Aπολογία ενός αργόσχολου - Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον
Aπολογία ενός αργόσχολου - Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον
Σε μία εποχή όπως η σημερινή, όταν οι πάντες είναι αναγκασμένοι, υπό την απειλή της ερήμην καταδίκης τους στην ποινή της ανυποληψίας, να μπουν σε κάποιο προσοδοφόρο επάγγελμα και στο πλαίσιο του να μοχθήσουν επιδεικνύοντας κάτι που δεν απέχει πολύ από τον ενθουσιασμό, η φωνή της αντίπαλης πλευράς, που είναι ικανποιημένη με τα λίγα και ευχαριστημένη όταν μπορεί να περιεργάζεται από απόσταση τα πράγματα και να τα απολαμβάνει, αποπνέει ένα είδος κομπασμου και περιαυτολογίας - και αντιμετωπίζεται αναλόγως. Κι όμως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Η λεγόμενη <<φυγοπονία>> - η οποία δεν συνίσταται στην απραξία, αλλά σε μία ενεργητικότητα που δεν αναγνωρίζεται από το δογματικό τυπικό της καθεστηκύιας τάξης - έχει, εξίσου με την εργατικότητα, το δικαίωμα να διακηρύξει τις αρχές της. Έστω ότι δεχόμαστε πως η παρουσία ανθρώπων που αρνούνται να ποντάρουν έξι πένες στη μεγάλη κούρσα χάντικαπ αποτελεί προσβολή και απογοήτευση για όσους είναι έτοιμοι να στοιχηματίσουν. Ένας άξιος άντρας (γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι) παίρνει την απόφαση, ποντάρει έξι πένες και, όπως θα έλεγαν εμφατικά και οι Αμερικανοί, <<τα δίνει όλα>>. Και καθώς ένας τέτοιος άνθρωπος οργώνει ιδρώνοντας τους δρόμους, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την αγανάκτηση του όταν διακρίνει, στα λιβάδια που απλώνονται στο βάθος, ατάραχες μορφές, ξαπλωμένες στη σκιά, μ' ένα μαντίλι στο κεφάλι κι ένα ποτήρι στο χέρι. Ο Αλέξανδρος είχε θιχτεί πολύ βαθιά από την αδιαφορία του Διογένη. Όσο για τη δόξα στην οποία απέβλεπαν εκείνοι οι θορυβώδεις βάρβαροι που κατέλαβαν τη Ρώμη, αυτή πήγε περίπατο από τη στιγμή που, εισβάλλοντας στη Σύγκλητο, είδαν τους Πατρικίους να κάθονται σιωπηλοί και εντελώς ασυγκίνητοι από το κατόρθωμά τους.
Είναι πικρό να έχεις μοχθήσει, να έχεις αναρριχηθεί σε απόκρημνους λόφους και, όταν πια έχεις ολοκληρώσει την προσπάθεια, να ανακαλύπτεις ότι η ανθρωπότητα αδιαφορεί για το επίτευγμά σου. Εξ ου και οι φυσικοί καταδικάζουν τους αδαείς περί την επιστήμη τους, οι κεφαλαιούχοι ελάχιστα ανέχονται όσους δεν κατέχουν τα μυστικά των επενδύσεων, οι εγγράμματοι απεχθάνονται τους αναλφάβητους και οι άνθρωποι που έχουν στόχους συνανσπίζονται για να κακολογήσουν εκείνους που δεν έχουν κανένα.
Απόσπασμα (αρχή) από 'Απολογία ενός αργόσχολου' - Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον
Σε μία εποχή όπως η σημερινή, όταν οι πάντες είναι αναγκασμένοι, υπό την απειλή της ερήμην καταδίκης τους στην ποινή της ανυποληψίας, να μπουν σε κάποιο προσοδοφόρο επάγγελμα και στο πλαίσιο του να μοχθήσουν επιδεικνύοντας κάτι που δεν απέχει πολύ από τον ενθουσιασμό, η φωνή της αντίπαλης πλευράς, που είναι ικανποιημένη με τα λίγα και ευχαριστημένη όταν μπορεί να περιεργάζεται από απόσταση τα πράγματα και να τα απολαμβάνει, αποπνέει ένα είδος κομπασμου και περιαυτολογίας - και αντιμετωπίζεται αναλόγως. Κι όμως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Η λεγόμενη <<φυγοπονία>> - η οποία δεν συνίσταται στην απραξία, αλλά σε μία ενεργητικότητα που δεν αναγνωρίζεται από το δογματικό τυπικό της καθεστηκύιας τάξης - έχει, εξίσου με την εργατικότητα, το δικαίωμα να διακηρύξει τις αρχές της. Έστω ότι δεχόμαστε πως η παρουσία ανθρώπων που αρνούνται να ποντάρουν έξι πένες στη μεγάλη κούρσα χάντικαπ αποτελεί προσβολή και απογοήτευση για όσους είναι έτοιμοι να στοιχηματίσουν. Ένας άξιος άντρας (γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι) παίρνει την απόφαση, ποντάρει έξι πένες και, όπως θα έλεγαν εμφατικά και οι Αμερικανοί, <<τα δίνει όλα>>. Και καθώς ένας τέτοιος άνθρωπος οργώνει ιδρώνοντας τους δρόμους, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε την αγανάκτηση του όταν διακρίνει, στα λιβάδια που απλώνονται στο βάθος, ατάραχες μορφές, ξαπλωμένες στη σκιά, μ' ένα μαντίλι στο κεφάλι κι ένα ποτήρι στο χέρι. Ο Αλέξανδρος είχε θιχτεί πολύ βαθιά από την αδιαφορία του Διογένη. Όσο για τη δόξα στην οποία απέβλεπαν εκείνοι οι θορυβώδεις βάρβαροι που κατέλαβαν τη Ρώμη, αυτή πήγε περίπατο από τη στιγμή που, εισβάλλοντας στη Σύγκλητο, είδαν τους Πατρικίους να κάθονται σιωπηλοί και εντελώς ασυγκίνητοι από το κατόρθωμά τους.
Είναι πικρό να έχεις μοχθήσει, να έχεις αναρριχηθεί σε απόκρημνους λόφους και, όταν πια έχεις ολοκληρώσει την προσπάθεια, να ανακαλύπτεις ότι η ανθρωπότητα αδιαφορεί για το επίτευγμά σου. Εξ ου και οι φυσικοί καταδικάζουν τους αδαείς περί την επιστήμη τους, οι κεφαλαιούχοι ελάχιστα ανέχονται όσους δεν κατέχουν τα μυστικά των επενδύσεων, οι εγγράμματοι απεχθάνονται τους αναλφάβητους και οι άνθρωποι που έχουν στόχους συνανσπίζονται για να κακολογήσουν εκείνους που δεν έχουν κανένα.
Απόσπασμα (αρχή) από 'Απολογία ενός αργόσχολου' - Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον
Σχόλια